เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 282
ไช่เชายิงได้ฟังเช่นนั้น สีหน้าก็ดีขึ้นบ้างในที่สุด "ทางแม่ของคุณมีเบอร์โทรศัพท์ไหมคะ ฉันอยากโทรคุยกับเธอหน่อย"
ซ่งอวิ๋นรีบจดเบอร์โทรศัพท์ของสำนักงานกองพลน้อยส่งให้ "คุณโทรตอนเที่ยงได้นะคะ"
ไช่เชายิงพยักหน้า "ฉันทราบแล้ว" เธอกุมมือซ่งอวิ๋นไว้แน่น "เด็กดี เรื่องของเธอฉันได้ยินเหลาสวี่เล่าให้ฟังแล้ว ฉันนับถือเธอมากจริง ๆ เพียงแต่เธอต้องลำบากไม่น้อยเลย"
ซ่งอวิ๋นรู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงเรื่องอะไร จึงยิ้มตอบ "เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้วค่ะ ฉันดีใจมากที่ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัว ไม่ได้รู้สึกลำบากอะไรเลย"
ทั้งสองพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ ในที่สุดผู้บัญชาการกองพลสวี่ก็มีโอกาสแทรกบทสนทนา "เสี่ยวอวิ๋น คราวนี้เธอก็สร้างผลงานความดีความชอบอีกแล้วที่อำเภอเหลียนฮวา แม้จะไม่สามารถมอบรางวัลจากกองบัญชาการทหารให้เธอได้ แต่ผู้ใหญ่ระดับสูงได้เอ่ยปากแล้วว่าให้ฉันมอบรางวัลตอบแทนเธอเป็นพิเศษ เธออยากได้อะไรล่ะ"
ซ่งอวิ๋นยิ้มถาม "อยากได้อะไรก็ได้หรือคะ"