กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 260
หยานปิงได้สติในที่สุด รีบออกวิ่งตามทิศทางที่หมอกู่เพิ่งเดินจากไปทันที
เหลียงเสี่ยวเสี่ยวเข็นรถพยุงชวีอวิ้นจู๋ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหลับตาสนิท ใบหน้าซีดขาว ก็กลัวจนมือสั่นไม่หยุด เธอตะโกนเรียกบรรดาป้า ๆ ที่พากันเข้ามามุงดูว่า "ขอร้องพวกคุณช่วยไปตามพี่ซ่งมาทีค่ะ"
หยานปิงวิ่งเร็วมาก ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็ตามตาแก่กู่กับหยานเฟิงทัน
เมื่อได้ยินว่าคนที่หมดสติคือชวีอวิ้นจู๋ ตาแก่กู่ก็รีบวิ่งกลับบ้านทันที "ชวีอวิ้นจู๋เป็นคนที่ซ่งอวิ๋นรักษามาตลอด เธอรู้รายละเอียดดีกว่าฉัน รีบไปตามเธอมาเร็ว"
ตาแก่กู่อายุมากแล้ว แต่กลับวิ่งได้เร็วไม่น้อย พอมาถึงบ้านซ่งอวิ๋นก็ไม่ทันได้หอบหายใจให้ทั่วท้อง รีบตะโกนเสียงดัง "แม่หนูอวิ๋น รีบหน่อย ไปดูชวีอวิ้นจู๋เร็ว เกิดเรื่องแล้ว"