เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 259
ใบหน้าของหยานเฟิงมืดครึ้มลงทันที เขาจ้องเฝิงเจียวเจียวด้วยสายตาเย็นชา "ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
นี่เป็นครั้งแรกที่เฝิงเจียวเจียวเห็นหยานเฟิงมีท่าทางเช่นนี้ เธอรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ในใจ แต่ปากกลับไม่ยอมอ่อนข้อ ยังคงพูดอย่างแข็งกร้าว "ฉันไม่ได้โกหกสักหน่อย หยานปิงเห็นกับตาตอนซ่อมหลังคาบ้านเมื่อช่วงบ่าย แบบนี้ยังจะเป็นเรื่องเท็จได้อีกเหรอ?"
ป้ากุ้ยอิงมีสีหน้าอยากรู้อยากเห็น รีบหันไปถามหยานปิง "เธอเห็นจริง ๆ เหรอ? แล้วเธอขโมยยังไง? ขโมยอะไรไปบ้าง?"
หยานปิงมีสีหน้ากระอักกระอ่วน เขาไม่คิดเลยว่าคำพูดหยอกล้อที่หลุดปากออกไปเพียงประโยคเดียว จะถูกเฝิงเจียวเจียวเอาไปโพนทะนาทั่วเขตบ้านพักครอบครัวทหาร
หยานเฟิงถลึงตาใส่หยานปิง "ฉันถามนายอยู่ ยังไม่รีบพูดอีก! เล่ามาให้ชัดเจน!"