เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 159
"เอ๊ะ ๆ ๆ จินเป่าของฉัน! รีบปล่อยเขาเดี๋ยวนี้นะ คุณเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะลงไม้ลงมือกับเด็กได้ยังไง?"
เสียงของเหยาชุ่ยเซียงดังไม่น้อย ยิ่งในช่วงพลบค่ำอันเงียบสงัดเช่นนี้ก็ยิ่งได้ยินชัดเจน เพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ละแวกใกล้เคียงต่างได้ยินเสียงเอะอะ จึงพากันเดินออกมาจากบ้าน
คนที่อยู่ใกล้เห็นตาแก่กู่ลากจินเป่าออกมาจากลานบ้าน โดยบิดใบหูของเด็กชายไว้แน่น ส่วนจินเป่าไม่รู้ว่าร้องไห้เพราะตกใจหรือเพราะเจ็บกันแน่ ถึงได้ส่งเสียงร้องโหยหวนไม่หยุด
นอกจากเหยาชุ่ยเซียงที่ยืนโวยวาย ด่าทอให้ตาแก่กู่ปล่อยมือแล้ว ก็ไม่มีใครเข้าไปห้ามสักคน มิหนำซ้ำยังมีคนที่ไม่กลัวเรื่องจะบานปลายตะโกนถามว่า "หรือว่าจินเป่าแอบเข้าไปหยิบของในบ้านหมอกู่โดยไม่ขออนุญาตอีกแล้ว?"
ถ้าพูดให้ฟังดูดีหน่อยก็เรียกว่าหยิบของโดยไม่ขออนุญาต แต่ถ้าพูดให้ตรงก็คือขโมย