บทที่ 112

บทที่ 112

ผู้อำนวยการโรงเรียนหวางเธอเคยเจอมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนที่มาลงทะเบียนให้จื่ออี้ เธอยังตั้งใจไปทักทายผู้อำนวยการโรงเรียนหวางด้วย ตอนนั้นรู้สึกว่าผู้อำนวยการโรงเรียนหวางพูดจาต้อนรับด้วยความเกรงอกเกรงใจและสุภาพเรียบร้อยดี เป็นภาพลักษณ์ที่คนมีความรู้ควรจะมี ความประทับใจที่มีต่อผู้อำนวยการโรงเรียนหวางคนนี้จึงค่อนข้างดีทีเดียว

แต่ตอนนี้ ความประทับใจที่ดีทั้งหลายก่อนหน้านี้กลับมลายหายไปจนหมดสิ้น

จื่ออี้ถูกรังแกจนได้รับความคับแค้นน้อยใจที่โรงเรียน มาหาเขาซึ่งเป็นผู้อำนวยการถึงที่ แต่เขากลับไม่เพียงไม่ยอมให้ความเป็นธรรมแก่เด็กนักเรียน ยังไม่ถามขาวขุนดำอะไรก็ไล่คนอื่นออก แถมหลังจากนั้นยังวิ่งไปแอบมองอยู่แถวห้องเรียนของนักเรียนคนนั้นอีก

แม้ว่าเขาจะแค่แอบมองไม่ได้ทำอะไร แต่พฤติกรรมแบบนี้ ก็ถือได้ว่าเป็นรูปแบบหนึ่งของการข่มขู่และตักเตือนไม่ใช่หรือไง