บทที่ 109

บทที่ 109

ซ่งอวิ๋นกล่าวว่า "ยาพอกนั้นฉันไม่มีติดตัวอยู่ และสมุนไพรที่ใช้เคี่ยวทำยาพอกฉันก็คงหาครบในเวลาชั่วพริบตาไม่ได้ อีกอย่างถึงยาพอกของฉันจะมีสรรพคุณดีเลิศเพียงใด แต่เวลาทาลงบนแผลกระดูกหักจะเจ็บปวดทรมานมาก เป็นความเจ็บปวดที่คนทั่วไปทนไม่ไหว สิบคนมีเก้าคนที่ทนความเจ็บปวดนี้ไม่ได้"

เลขาธิการพรรคเฉินพอได้ยินคำนี้ก็ลังเลใจอย่างมาก ทันใดนั้นก็ได้ยินลูกชายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่า "ผมไม่กลัวเจ็บ ผู้ชายจะกลัวเจ็บอะไรกันเล่า แม่รักษาให้ผมเถอะ ผมเชื่อใจคุณ"

ซ่งอวิ๋นยังคงใช้ประโยคเดิม "ฉันหาวัตถุดิบสมุนไพรเคี่ยวทำยาพอกไม่ครบ รักษาไม่ได้หรอก"

เลขาธิการพรรคเฉินเอ่ยถามหยั่งเชิงว่า "ต้องใช้สมุนไพรตัวไหนบ้างล่ะ"

ซ่งอวิ๋นกระตุกมุมปากเล็กน้อย รอประโยคนี้อยู่พอดีเลย