บทที่ 100

บทที่ 100

ซ่งอวิ๋นจ้องมองเขา เห็นว่าท่าตอนหันตัวกลับไม่คล่องแคล่วเอาเสียเลย โดยเฉพาะขาซ้าย ตอนยกขึ้นยังต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

เธอรั้งซ่งจื่ออี้ไว้ "ขาเจ้าเป็นอะไรไป"

ซ่งจื่ออี้ไม่คิดว่าพี่สาวจะตาไวขนาดนี้ การปลอมตัวของเขาพังไม่เป็นท่าเลยหรือนี่

ซ่งจื่ออี้อ้าปาก อยากจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่ก็พูดไม่ออก ก้มหน้าลงต่ำ นัยน์ตาแดงก่ำขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ซ่งอวิ๋นเห็นเขาไม่พูด จึงดึงตัวเขานั่งลง บังคับถลกขากางเกงของซ่งจื่ออี้ขึ้น

หยางลี่เฟินก็เดินตามมาดูด้วย พอเห็นรอยฟกช้ำเป็นปื้นบริเวณต้นขาของซ่งจื่ออี้ถึงกับสูดลมหายใจเข้า

ซ่งอวิ๋นสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามข่มอารมณ์ความรู้สึก แล้วเอื้อมไปจับมือของซ่งจื่ออี้ขึ้นมาดู ปรากฏว่าบนฝ่ามือและข้อมือมีรอยถลอกอยู่แถบหนึ่ง