บทที่ 97

บทที่ 97

ซ่งอวิ๋นไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล เมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ ใครเล่าจะมีอารมณ์มานึกถึงเรื่องอื่นกัน ลืมพกมาก็ถือว่ายังพอมีเหตุผลอภัยให้ได้

"ไม่เป็นไรค่ะ งั้นพวกพี่ค่อยเอามาให้ตอนที่สะดวกก็แล้วกันนะคะ" ซ่งอวิ๋นโบกมือบอกปัดอย่างใจกว้าง

พี่ชายทั้งสองคนในตอนนี้เห็นสีหน้าของน้องสาวดูดีกว่าก่อนหน้านี้ขึ้นมาบ้างจริงๆ ทั้งลมหายใจก็ค่อยๆ กลับมาสม่ำเสมอ ทั้งคู่ต่างก็ดีใจมาก หลังจากกล่าวลาซ่งอวิ๋นแล้วก็ช่วยกันหิ้วมุมเสื่อหามร่างคนขึ้นมา แล้วรีบร้อนเดินจากไป

พอมองดูคนจนลับสายตาไปแล้ว ซ่งอวิ๋นก็ถอนหายใจออกมาในใจ เป็นแพทย์เท้าเปล่ามาตั้งหลายวัน วันนี้ถือเป็นครั้งแรกที่ยอมรักษาคนแบบเข้าเนื้อ ขาดทุนทั้งที่ต้องสิ้นเปลืองลมปราณภายในไปไม่น้อยแถมเหรียญดาวที่อุตส่าห์สะสมมาอย่างยากลำบากยังต้องถูกใช้ไปตั้งห้าสิบเหรียญ นึกแล้วเจ็บใจจนเนื้อเต้น