บทที่ 94

บทที่ 94

ซ่งอวิ๋นสังเกตเห็นความคิดของหยางเหวินปิง จึงเอ่ยยิ้ม ๆ "จื่ออี้ ลูกไปช่วยพี่หยางล่าสัตว์หน่อยนะ แต่อย่าไปที่อันตรายล่ะ แค่เดินวนอยู่แถวนี้ก็พอ ไม่ว่าจะล่าได้หรือไม่ได้ ยังไงเที่ยงตรงต้องกลับมา"

ตอนนี้เป็นเวลาสิบโมงสิบห้า ลูกเกาลัดเหล่านี้ต่อให้ดูเหมือนมีเยอะ แต่เวลาแกะจริงค่อนข้างไว ก่อนเที่ยงต้องแกะเสร็จอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นก็ต้องลงจากภูเขาแล้ว

แน่นอนว่าจื่ออี้ชอบล่าสัตว์ที่สุด เขาตอบรับด้วยความดีใจ พาหยางเหวินปิงไปยังโพรงกระต่ายที่เล็งไว้ก่อนหน้านี้แต่ยังไม่มีเวลาลงมือ

จางหงเหมยหันไปมองแผ่นหลังของลูกชายที่เดินไกลออกไป ยิ้มอย่างจนปัญญาแล้วเอ่ยว่า "เจ้าเหวินปิงบ้านฉันไปเป็นทหารอยู่ที่ชายทะเล ไม่เคยขึ้นเขาแบบนี้แถมยังไม่เคยล่าสัตว์ ตื่นเต้นใหญ่เลยล่ะสิ"