บทที่ 73

บทที่ 73

ปูเสื่อบนเตียงคังที่แห้งสนิทจนทั่ว จากนั้นปูทับด้วยผ้านวมบางอีกหนึ่งผืน ปูทับด้วยผ้าปูที่นอน แล้วห่มทับด้วยผ้านวมผืนใหม่ที่ซื้อมาจากเมืองจิง เอนตัวนอนลงไปอย่างสบายเสียจนไม่อยากลุกขึ้นมาเลย

แต่พอคิดถึงพ่อกับแม่ ซ่งอวิ๋นก็รีบปีนขึ้นจากเตียงทันที หิ้วผ้าดิบที่ซื้อมาจากสหกรณ์จัดซื้อและจำหน่ายเมื่อครั้งก่อนขึ้นมาบนเตียงคัง หยิบกรรไกรตัดผ้าสำหรับทำปลอกหมอนปลอกผ้าห่มออกมา ตัดรวดเดียวสองผืน ปรับตะเกียงน้ำมันก๊าดให้สว่างขึ้น แล้วลงมือเย็บปลอกผ้าห่มโดยอาศัยแสงไฟสลัว

การเย็บปลอกผ้าห่มเป็นเรื่องง่าย แต่เปลืองด้าย เปลืองสายตา แถมยังเจ็บปลายนิ้ว แสงไฟก็มืดเกินไป หากไม่ระวังเพียงนิดเดียวก็จะโดนเข็มแทงนิ้วเอาได้