บทที่ 72

บทที่ 72

"อาสะใภ้อิงหง ฉันเลิกงานแล้วค่ะ พรุ่งนี้เช้ามาให้เร็วหน่อยนะ อย่าลืมพาเด็กชายของคุณมาด้วยล่ะ" ซ่งอวิ๋นเก็บสมุดประวัติการรักษาและปากกาหมึกซึมใส่กระเป๋าคาดเอว เอ่ยเรียกจื่ออี้แล้วเดินออกไปทันที

ป้าสะใภ้อิงหงทำท่าจะเข้ามาขวาง แต่เสียงของฉีโม่หนานก็ดังขึ้นจากด้านนอก "ซ่งอวิ๋น มีอะไรหรือเปล่า"

พอป้าสะใภ้อิงหงเห็นชุดทหารและบรรยากาศกดดันน่าเกรงขามนั้นเข้าก็ห่อเหี่ยวลงทันที สีหน้าเจื่อนลงแล้วถอยหลังไปก้าวสองก้าว หัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ "ไม่มีอะไรๆ ฉันก็แค่คุยกับยุวปัญญาชนซ่งสองสามคำเท่านั้นเอง"

ซ่งอวิ๋นขี้คร้านจะใส่ใจ ลากตัวจื่ออี้เดินออกจากห้องตรวจ หยิบแม่กุญแจที่หัวหน้าหน่วยผลิตหลิวให้มาล็อกประตูให้เรียบร้อย แล้วเดินกลับบ้านตระกูลซ่งพร้อมกับฉีโม่หนาน

"พี่หนาน เช้าตรู่นี้พี่ไปไหนมาเหรอครับ" ซ่งจื่ออี้ดีใจมากที่ได้เจอฉีโม่หนาน จึงวิ่งตามตื๊อถามไม่หยุด