บทที่ 67

บทที่ 67

"มิน่าล่ะ ในลานบ้านเราถึงมีกลิ่นกับข้าวโชยมา ฉันยังคิดอยู่เลยว่าบ้านไหนทำกับข้าวหอมขนาดนี้ ทำไมถึงลอยมาถึงลานบ้านเราได้" ซ่งอวิ๋นเอ่ยยิ้ม ๆ พร้อมกับเดินต่อไปที่ห้องครัว "ฉันมาดูซิว่าจื่ออี้เด็กดีของบ้านเราทำอะไรกินบ้าง"

ซ่งจื่ออี้ถูกพี่สาวชมสารพัดรูปแบบจนเริ่มเขินอาย เกาหัวพลางเดินตามเข้าครัวไป

ซ่งอวิ๋นเปิดฝาหม้อออก ด้านล่างหม้อคือน้ำร้อน บนน้ำร้อนวางกระด้งนึ่งไว้ มีผักโขมป่าผัดน้ำใสหนึ่งจาน เนื้อกระต่ายผัดซอสแดงหนึ่งจาน และหมั่นโถวลูกใหญ่หนึ่งจาน ทุกอย่างส่งควันกรุ่น ชวนให้น้ำลายสอเสียจริง

"ใช้ได้เลย! มีทั้งเนื้อและผัก จัดเตรียมได้เข้ากันดี ดูแวบเดียวก็รู้ว่าน่ากิน" ซ่งอวิ๋นชูนิ้วโป้งให้จื่ออี้ ไม่ใช่ว่าเธอคุยโว แต่เด็กชายวัยแปดขวบที่ทั้งรู้ความและขยันแบบน้องชายเธอ ต่อให้หาในชนบทก็แทบไม่ค่อยมี