บทที่ 65

บทที่ 65

บาดแผลของอาสะใภ้เฉียนได้รับการทำความสะอาดและเย็บแผลเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะถูกส่งตัวไปให้น้ำเกลือต่อที่ห้องฉุกเฉิน

ในห้องฉุกเฉินมีเตียงคนไข้สองเตียง อาสะใภ้เฉียนนอนอยู่บนเตียงหนึ่ง ส่วนอีกเตียงยังว่างอยู่ ฉีโม่หนานจึงบอกให้ซ่งอวิ๋นไปนอนพักผ่อนบนเตียงนั้น ระยะเวลาจนกว่าจะถึงฟ้าสางยังมีอีกหนึ่งหรือสองชั่วโมง ได้นอนพักเอาแรงสักหน่อยก็ยังดี

ซ่งอวิ๋นไม่ได้ดัดจริตปฏิเสธ เธาทั้งเหนื่อยและง่วงจริง ๆ ล้มตัวลงนอนบนเตียงได้ไม่นานก็หลับสนิทไป

ชายหนุ่มสามคนเบียดกันพักผ่อนอยู่บนม้าตั่งยาวนอกห้องตรวจ แม้ร่างกายจะอ่อนเพลีย แต่ในใจกลับโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ช่วยชีวิตคนกลับมาได้ ดีกว่าสิ่งอื่นใดทั้งสิ้น

เมื่อแสงแรกแห่งวันใหม่สาดส่อง อาสะใภ้เฉียนก็ฟื้นขึ้นมา ความเจ็บปวดจากแผลทำให้เธอต้องสูดปากซีดเซียว พอเห็นว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนไข้ และเตียงข้าง ๆ มีวุวิปัญญาชนซ่งนอนอยู่ เธอก็อดงุนงงขึ้นมาไม่ได้ "เกิดอะไรขึ้นทำไมยุวปัญญาชนซ่งถึงได้บาดเจ็บเหมือนกันล่ะ"