บทที่ 59

บทที่ 59

"ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันจะไปซื้อเลย จะได้ไม่ต้องไปยืมรถที่บ้านหัวหน้าหน่วยผลิตหลิว ตรงไปซื้อแล้วขี่กลับมาเลย"

ฉีโม่หนานเองก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าในบรรดาตั๋วเหล่านั้นมีตั๋วรถจักรยานอยู่ด้วย เธอนำมาใช้ได้ก็ดีแล้ว

ตกลงกันตามนี้ เมื่อเห็นว่าเวลาไม่เช้าแล้ว ต่างฝ่ายต่างก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน

เตียงคังยังต้องรออีกสองวัน ซ่งอวิ๋นกับซ่งจื่ออี้ยังคงพักอยู่ที่ห้องฟืน ส่วนฉีโม่หนานปูที่นอนนอนบนพื้นห้องรับรอง

เช้าวันรุ่งขึ้น นาฬิกาปลุกของซ่งอวิ๋นยังไม่ทันดัง ที่ลานบ้านด้านหน้าก็มีเสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงร้องไห้คร่ำครวญของผู้หญิง

ซ่งอวิ๋นลืมตาขึ้นนอนฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้แล้วว่าเป็นใคร

เดิมทีฉีโม่หนานกำลังซ้อมออกกำลังกายยามเช้าอยู่ในลานบ้าน เหงื่อท่วมตัว แต่ถูกเสียงทุบประตูร้องไห้นี้ขัดจังหวะเข้า พอได้ยินเนื้อหาที่คร่ำครวญก็รู้ได้ทันทีว่าแม่ของอันธพาลแห่งหมู่บ้านกุ้ยจื่อมาแล้ว