บทที่ 42

บทที่ 42

หลี่หลินเห็นผู้ชายที่เธอวาดฝันไว้ราวกับผู้ช่วยชีวิตกำลังเดินตรงมาทางนี้ หัวใจของเธอก็เต้นรัวเร็วยิ่งขึ้น ราวกับจะทะลดหลุดออกมาจากอก

จ้าวเสี่ยวเหมยกำลังพิจารณาผ้าฝ้ายลายดอกไม้สีอ่อนผืนหนึ่ง แม้ว่าลวดลายจะไม่ใช่แบบที่เธอชอบ แต่ผ้าผืนนี้ก็เป็นผ้าที่ดูดีที่สุดบนเคาน์เตอร์นี้แล้ว ในใจกำลังลังเลไม่ตกลงปลงใจ เสียงของซ่งอวิ๋นก็ดังขึ้นข้างกายเธอ "สหายคะ ฉันอยากซื้อผ้าทอมือราคาถูกหน่อย ทางคุณมีบ้างไหมคะ"

พนักงานขายผ้าเป็นผู้หญิงอายุราวสามสิบต้นๆ หน้าตากลมและดวงตากลมโต มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ดูเป็นมิตรและอัธยาศัยดีกว่าพนักงานขายโซนเครื่องครัวลิบลับ

"มีสจ๊ะ! จะเอาสักเท่าไหร่ล่ะ เดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้ อยู่ในคลังสินค้าโน่นแน่ะ"