บทที่ 20

บทที่ 20

คำพูดของซ่งอวิ๋นช่วยปลอบประโลมจิตใจที่ตื่นตระหนกของซ่งเฮ่าเอาไว้ได้เป็นอย่างมาก นับตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้น ไม่มีสักนาทีไหนที่เขารู้สึกอุ่นใจเช่นนี้ ทั้งที่เพิ่งพบหน้ากันเป็นครั้งแรก แต่กลับไม่มีความแปลกหน้าแม้แต่น้อย ไม่มีช่องว่างระหว่างกันแม้สักนิด ราวกับว่าชาติก่อนพวกเขาเคยเป็นพ่อลูกกันมาหลายปี มีความคุ้นเคยและความไว้วางใจตามธรรมชาติ เชื่อในสิ่งที่เธอกล่าว เชื่อในวิชาแพทย์ของเธอ

เมื่ออารมณ์สงบลงแล้ว ซ่งเฮ่าก็พลันนึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ จึงรีบเอ่ยถาม "พวกเธอสองคนมาที่นี่ได้อย่างไร แล้วเจินเจินล่ะ"

พอเอ่ยถึงซ่งเจินเจิน ริมฝีปากเล็ก ๆ ของซ่งจื่ออี้ก็ยื่นงอนออกมาทันที

ซ่งอวิ๋นหันไปบอกกับจื่ออี้ "ลูกเล่าเรื่องทั้งหมดให้พ่อฟังที แม่จะไปตักน้ำมาให้แม่ดื่มหน่อย"