บทที่ 8

บทที่ 8

อาจจะเพราะความผูกพันอันน่าอัศจรรย์ของสายเลือด ซ่งจื่ออี้ก็รู้สึกชอบซ่งอวิ๋นตั้งแต่แรกเห็น เมื่อนางบอกว่าตนเป็นพี่สาว เขาก็เชื่อสนิทใจโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ตอนนี้พอเห็นพี่สาวร้องไห้ น้ำตาก็พรั่งพรูออกมาควบคุมไม่ได้เช่นกัน เขาส่ายหน้าติดต่อกันพลางเอ่ย "ไม่เป็นไรครับ ผมไม่เป็นไรเลยครับพี่"

ซ่งอวิ๋นดึงจื่ออี้เข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน น้ำตาเอ่อล้นทะลักยิ่งกว่าเดิม ความเสียใจฝังลึกที่กัดกินหัวใจนางมาหลายปีในชาติก่อน จู่ๆ ก็มีช่องทางให้ความรู้สึกนั้นได้รับการปลดปล่อย อารมณ์ของนางจึงไม่อาจควบคุมได้ชั่วขณะ

ผ่านไปครู่ใหญ่ นางค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง คลายอ้อมแขนที่กอดเด็กหนุ่มเอาไว้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้น "ต่อจากนี้ไปมีพี่สาวอยู่ด้วยแล้ว พี่สาวจะคอยปกป้องเธอเอง"

ซ่งจื่ออี้พยักหน้ารัวๆ "ผมก็จะปกป้องพี่สาวเหมือนกันครับ"