บทที่ 4

บทที่ 4

ซ่งอวิ๋นเหลือบมองซ่งเว่ยกั๋วด้วยแววตาเย็นชา "ฉันออกไปเที่ยวเดียวไม่ได้ทำอะไรเลยจะไปทำให้พวกคุณตายได้อย่างนั้นหรือ? งั้นลูกชายกับลูกสาวของพวกคุณร่วมมือกันผลักฉันล้ม หัวทุยด้านหลังกระแทกมุมโต๊ะเกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้วแบบนี้มันคืออะไร? เรียกว่าฆาตกรรมงั้นเหรอ?"

สีหน้าของซ่งเว่ยกั๋วเปลี่ยนไปอย่างมาก ไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะนำเรื่องนี้มาพูดข้างนอก ตั้งใจจะเอื้อมมือไปปิดปากเธอ ทว่าซ่งอวิ๋นกลับก้าวเท้าเดินขึ้นชั้นบนไปเสียแล้ว

บริเวณทางเดิน หลี่ซูหลานมือหนึ่งถือผ้าเช็ดหน้าปิดปากปิดจมูกพร้อมกับผัดกับข้าวไปด้วย ปากก็ด่าทอบ่นพึมพำเป็นระยะ "นังเด็กสารเลวไม่รู้ไปเที่ยวเตร่อยู่ไหน ปล่อยให้แม่ต้องมาทนสูดควันน้ำมันผัดกับข้าวอยู่แบบนี้ อีตัวขี้เกียจสันหลังยาว เดี๋ยวคอยดูเถอะแม่จะจัดการแกแน่" ตั้งแต่ซ่งอวิ๋นหัดทำกับข้าวทำอาหารเป็น เธอก็ไม่ได้ลงมือทำเองมาหลายปีแล้ว