กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นายครับผมรักนาย
ตอนที่ 177 รอคุณตื่น คือความหวังเดียวของฉัน
เช้าตรู่วันถัดมา ม่านหมอกบางสลายไปจนหมดสิ้น แสงอรุณสีทองจางแผ่กระจายเข้ามา ทว่ากลับไม่อาจปัดเป่าความหม่นหมองที่กดทับอยู่ในใจของสืออวี้มาทั้งคืนได้
เผยซูเฉินตื่นแต่เช้าตรู่ คอยสวมใส่เสื้อผ้าให้อีกฝ่ายอย่างประณีต ทุกท่วงท่านุ่มนวลมั่นคง เรียบร้อยเหมาะสมถึงที่สุด
หลังจากกินมื้อเช้าง่าย ๆ เสร็จ เผยซูเฉินก็ขับรถพาสืออวี้มุ่งหน้าไปยังสุสานชานเมือง
ตลอดทางเงียบสงบไร้วาจา ทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถค่อย ๆ ถอยร่นไปด้านหลัง
สืออวี้นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ มองออกไปนอกหน้าต่าง ปลายนิ้วกำชายเสื้อไว้แน่นตลอดเวลา ในใจหนักอึ้ง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ก้าวสู่เส้นทางไปกราบไหว้พ่อแม่ นับตั้งแต่ตื่นขึ้นมาจากการหมดสติไปนานสามปี
เมื่อรถจอดสนิท เผยซูเฉินก็ลงจากรถเป็นคนแรก เขาอ้อมมายังฝั่งที่นั่งข้างคนขับแล้วโน้มตัวลงเปิดประตูรถ