ตอนที่ 165 หากลูกทนไม่ไหว...อยากปล่อยมือ พ่อก็ไม่โทษลูก

ตอนที่ 165 หากลูกทนไม่ไหว...อยากปล่อยมือ พ่อก็ไม่โทษลูก

เวลาครึ่งปีผ่านพ้นไปในชั่วพริบตา ฤดูใบไม้ร่วงผลัดเปลี่ยนเข้าสู่ฤดูหนาว ความหนาวเหน็บแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งเมือง

ร่างกายของพ่อของสืออวี้หมดสิ้นเรี่ยวแรงไปนานแล้ว ความเจ็บป่วยอันยาวนานสูบพลังชีวิตของเขาไปจนเหือดแห้ง

ชายชราที่เคยสุขุมและแข็งแรงนอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าซูบซีด แม้แต่การหายใจก็ยังยากลำบากเหลือเกิน

ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา เผยซูเฉินเฝ้าอยู่ข้างเตียงทั้งวันทั้งคืนไม่เคยห่าง คอยดูแลสืออวี้ที่ยังหมดสติอย่างเอาใจใส่ พร้อมกับอยู่เคียงข้างปรนนิบัติพ่อของสืออวี้ที่ชีวิตใกล้ดับสูญ

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงจากความอ่อนล้าอยู่เสมอ แต่ไม่เคยละเลยแม้เพียงนิดเดียว

แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างจรดพื้น ทอดลงตรงขอบเตียง อบอุ่นละมุน ทว่ากลับขับไล่ความเย็นเยียบที่วนเวียนอยู่ในห้องผู้ป่วยตลอดวันไม่ได้

สือเจี้ยนกั๋วฝืนเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้ง สายตาฝ้าฟางทอดมองเผยซูเฉินที่อยู่ข้างกาย

เขายกมือแห้งผอมซึ่งเต็มไปด้วยรอยเข็มขึ้นอย่างสั่นเทา ก่อนจะกุมมือเผยซูเฉินไว้แน่น