กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นายครับผมรักนาย
ตอนที่ 127 ฉันปวดเอว
สืออวี้ยังคงอยากจะดันแผงอกของเผยซูเฉินออก แต่ข้อมือกลับถูกอีกฝ่ายกุมเอาไว้แผ่วเบา แล้วกดแนบลงกับหน้าโต๊ะ
ลมหายใจของสืออวี้เสียจังหวะไปนานแล้ว หางตาแดงระเรื่อจาง ๆ “อย่า... พรุ่งนี้... พรุ่งนี้ยังต้องไปดูการแข่งขันอีกนะ...”
ภายใต้แสงไฟสีส้มอบอุ่นสลัว เผยซูเฉินหลุบตามองเขา แววตาไร้ซึ่งความอ่อนโยนสุขุมยามปกติ น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำแหบพร่า “กี่โมง”
สมองของสืออวี้ตื้อไปหมด “หา...”
เผยซูเฉินโน้มตัวรุกคืบเข้ามาใกล้อีกครั้ง “การแข่งขัน... กี่โมง”
“บะ... บ่ายสองโมง...” สืออวี้โพล่งออกมาตามจิตสำนึก น้ำเสียงนุ่มนิ่มแฝงความลนลานที่ยังไม่จางหาย