ตอนที่ 111 ฉันไม่ได้อยู่อย่างสุขสบายเลย

ตอนที่ 111 ฉันไม่ได้อยู่อย่างสุขสบายเลย

ราตรีโรยตัวลงมาอย่างสมบูรณ์ แสงไฟนีออนในเมืองทยอยสว่างขึ้น ทว่าแสงไฟในห้องทำงานของเผยซูเฉินกลับยังคงสว่างอยู่อย่างนั้น

ตลอดช่วงบ่าย ทั้งสองแทบจะไม่มีเวลาได้หยุดพักหายใจเลยแม้แต่ชั่วขณะเดียว

จนกระทั่งหลักฐานทั้งหมดได้รับการตรวจสอบซ้ำจนเสร็จสิ้นและสำรองไฟล์เรียบร้อย ด้านนอกหน้าต่างก็ไร้ซึ่งแสงตะวันไปนานแล้ว ความอึกทึกของกระแสรถราในเมืองก็ค่อย ๆ ซาลงไปเช่นกัน

เผยซูเฉินยื่นมือไปหาเขา “ไปกันเถอะ กลับบ้าน”

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันออกจากอาคารบริษัท ลมราตรีที่แฝงไอเย็นยามดึกพัดปะทะใบหน้า ช่วยพัดพาความอุดอู้อันเกิดจากการก้มหน้าทำงานมาทั้งวันให้จางหายไปบ้าง

รถแล่นไปข้างหน้าอย่างราบรื่นตลอดทาง หลีกเลี่ยงความแออัดในช่วงเวลาเร่งด่วนตอนเย็นได้ ทว่าก็ต้องตรากตรำมาจนถึงเวลาที่ดึกสงัดเงียบเชียบ