ตอนที่ 81 ก็แค่...คิดถึงบ้านขึ้นมานิดหน่อย

ตอนที่ 81 ก็แค่...คิดถึงบ้านขึ้นมานิดหน่อย

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอเพียงแวบเดียวก็ถึงปลายปีแล้ว

ฤดูหนาวของเซี่ยงไฮ้ทั้งชื้นทั้งหนาวจนทรมาน ลมเย็นหอบไอหนาวพัดข้ามแม่น้ำหวงผู่เข้ามา ทำให้ผู้คนหนาวสั่นไปตามกัน

สืออวี้เป็นคนขี้หนาวที่สุด ทั้งสองจึงขดตัวอยู่บนโซฟา ห่มผ้าผืนเดียวกันแล้วดูภาพยนตร์อย่างเงียบ ๆ

พอตกดึกก็กลับมานอนเอนพิงหัวเตียง

สืออวี้ขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของเผยซูเฉิน ก้มหน้าไถโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ปลายนิ้วเลื่อนไปมาอีกสองสามครั้ง ก่อนจะปิดโทรศัพท์ลงเงียบ ๆ

เขาพลิกตัว ซุกหน้าลงกับอกเผยซูเฉิน แล้วเอ่ยเสียงอ่อน “วันนี้พ่อฉันโทรมา”