ตอนที่ 47 คือเขา!

ตอนที่ 47 คือเขา!

สืออวี้ไม่ได้ลืมตาขึ้น เขาเหนื่อยเกินไป เหนื่อยจนกระทั่งไม่มีแรงแม้แต่จะลืมตา

เขาคิดในใจอย่างเงียบงันว่า บางทีอาจเป็นเรื่องงาน เผยซูเฉินมักจะมีสายโทรศัพท์ที่รับไม่หมด และข้อความที่ตอบไม่สิ้นสุดอยู่เสมอ

เขาพลิกตัว ซุกหน้าลงกับหมอนของเผยซูเฉินแล้วหลับต่อ

เสียงสนทนาในห้องนั่งเล่นเบามาก อู้อี้ไม่ชัดเจนจนฟังไม่ออกเลยว่าพูดอะไรกัน

ผ่านไปราวห้านาที หรืออาจจะสิบนาที เขาเอื้อมมือคลำข้างกายแล้วพบว่าเผยซูเฉินยังไม่กลับมา

สืออวี้ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง

บนร่างของเขายังคงสวมเสื้อสเวตเตอร์ของเผยซูเฉิน คอเสื้อเปิดกว้าง ร่องรอยเหล่านั้นบนไหปลาร้าปรากฏรางเลือนใต้แสงสลัว

เขาเอื้อมมือดึงเสื้อสเวตเตอร์จากด้านหลังลงมา เท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้น เดินไปที่หน้าประตูห้องนอนแล้วดึงเปิดออก

เผยซูเฉินกำลังยืนอยู่ที่โถงทางเข้า