ตอนที่ 228 เขตที่ 11

ตอนที่ 228 เขตที่ 11

ทันทีที่ทุกคนร่วงลงมาบนพื้นหิมะ ความหนาวเหน็บที่แห้งผากและบาดลึกอันเป็นเอกลักษณ์ของภูเขาหิมะในเขตที่ 2 ก็พัดกระหน่ำเข้าใส่โดยไม่ปรานี

เท้าทั้งสองข้างของเฉิงไป่ชวนจมลงไปในหิมะหนาถึงระดับเข่า เขายืนนิ่งอึ้งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะตัวสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างแรง โชคดีที่มังกรเทพยมโลกใช้หางตวัดรวบตัวพวกเขาเอาไว้ได้ทันท่วงที ไม่อย่างนั้นหิมะที่หนาขนาดนี้คงฝังกลบพวกเขาทั้งเป็นไปเรียบร้อยแล้ว

"ซี้ด..." เขาสูดหายใจเฮือกใหญ่ ลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็นไอสีขาวหนาทึบลอยอ้อยอิ่งอยู่ตรงหน้าครู่หนึ่งก่อนจะถูกลมพัดกระจายไป "ที่นี่มัน... หนาวชะมัดเลย"

สมาชิกทีมสำรวจคนอื่นๆ ก็มีสภาพไม่ต่างกัน หญิงสาวผมสั้นยกสองแขนขึ้นกอดอก ฟันกระทบกันกึกๆ ทว่าดวงตาของเธอกลับเป็นประกายเจิดจ้า เธอจ้องมองทิวเขาหิมะที่ทอดตัวยาวเหยียดและทุ่งหิมะขาวโพลนเบื้องหน้า ราวกับพอได้ยืนยันอะไรบางอย่างแล้ว ความตึงเครียดทั้งหมดที่แบกรับไว้ก็มลายหายไปในพริบตา

"สมองกลมีสัญญาณแล้ว!"

เฉิงไป่ชวนตัวสั่นงันงก พลางหันขวับกลับไปมองด้านหลัง

รอยแยกมิติกำลังค่อยๆ ปิดตัวลง แสงสีทองหม่นกะพริบไหวตรงขอบรอยแยกอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะเลือนหายไปอย่างสมบูรณ์ประหนึ่งซิปที่ถูกรูดปิด เหลือทิ้งไว้เพียงร่องรอยความผันผวนจางๆ ในอากาศ ซึ่งไม่นานนักก็ถูกลมหนาวพัดจนเลือนหายไปจนหมดสิ้น