ตอนที่ 227 กลับบ้าน

ตอนที่ 227 กลับบ้าน

แสงสีทองพวยพุ่งออกจากฝ่ามือของก่วนหลิงหลิน ราวกับสายธารที่ถูกจุดไฟกำลังดึงเอาไออุ่นส่วนหนึ่งออกจากร่างกายของเธอ ก่อนจะไหลทะลักเข้าสู่โครงกระดูกที่หลับใหลมาเนิ่นนานจนไม่อาจนับปีได้

เธอสัมผัสได้ว่าเลือดของตัวเองกำลังแผ่ซ่านไปตามเส้นสายลวดลายสีทองเหล่านั้น เริ่มจากจุดที่ฝ่ามือสัมผัส ลุกลามไปทุกซอกทุกมุมของโครงกระดูก เหมือนมีใครกำลังเติมน้ำกลับลงไปในแผนที่ที่แห้งผากมานานแสนนาน

เฉิงไป่ชวนที่อยู่ด้านหลังก้าวพรวดเข้ามาข้างหน้า ท่าทางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกประมาณว่า 'เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้เธอกรีดมือตัวเองเหรอ' แต่เพราะแข้งขายังอ่อนแรง พอก้าวออกไปก็เกือบจะเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น เขาจึงรีบคว้าผนังกระดูกข้างตัวพยุงร่างเอาไว้ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าคนบ้าอย่างเธอกำลังทำอะไรอยู่กันแน่

"ก่วนหลิงหลิน! เธอ... เธอจะเสียเลือดมากเกิน..."

คำพูดของเขาขาดห้วงไปกลางคัน

เพราะบาดแผลบนฝ่ามือซ้ายของก่วนหลิงหลินกำลังสมานตัว

กระบวนการนั้นเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว รวดเร็วจนคำพูดครึ่งหลังของเฉิงไป่ชวนจุกค้างอยู่ในลำคอ ปากแผลที่เปิดอ้าหดตัวเข้าหากันด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เลือดที่เคยไหลรินเป็นสายเปลี่ยนเป็นหยดติ๋งๆ ก่อนจะหยุดสนิท เส้นเลือดฝอยเชื่อมต่อกัน และผิวหนังชั้นนอกก็กลับมาปกคลุมดังเดิม ทั้งหมดนี้ใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาที