ตอนที่ 220 ชนเผ่าแห่งสายลม

ตอนที่ 220 ชนเผ่าแห่งสายลม

ลมพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ

ช่วงสองสามวันแรก ก่วนหลิงหลินยังพอนั่งตัวตรงบนหลังมังกรอัคคีพุทธะได้ และยังพอมีเวลาก้มมองภูมิประเทศเบื้องล่างที่เคลื่อนผ่านไป ทั้งเนินเขาสลับซับซ้อน ลำธารที่แห้งขอด ป่าไม้ประปราย และโขดหินเปลือยเปล่า

แต่พอเข้าสู่วันที่ห้า กระแสลมก็เริ่มเปลี่ยนไป

มันเป็นกระแสลมที่พัดต่อเนื่องไม่ขาดสาย ราวกับผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของผืนปฐพีและไม่มีวันหยุดพัก ลมพัดกรรโชกมาจากเส้นขอบฟ้าทางทิศตะวันออก พร้อมเสียงหึ่งๆ ต่ำๆ คล้ายเสียงลมหายใจของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา ก่วนหลิงหลินต้องกดตัวหมอบต่ำลง แทบจะแนบชิดไปกับแผ่นหลังของมังกรอัคคีพุทธะ สองมือกำขอบเกราะเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้ถูกลมพัดปลิวตกจากหลังมังกร

"เสี่ยวหง..." เสียงของเธอขาดห้วงไปตามแรงลม "นาย... ไหว... ไหม..."

มังกรอัคคีพุทธะไม่หันกลับมามอง เพียงส่งเสียงครางสั้นๆ ตอบรับ เยื่อปีกปรับองศาต้านลมอย่างละเอียด ราวกับเรือใบที่กำลังปรับทิศทางใบเรือท่ามกลางกระแสน้ำเชี่ยวกราก ร่างของมันเอียงหลบเล็กน้อย อาศัยกระแสลมที่พัดมาจากด้านข้างเพื่อทรงตัวและพุ่งไปข้างหน้า การปรับองศาแต่ละครั้งแม่นยำราวกับผ่านการคำนวณมาอย่างดี

ก็มันเคยโดนพี่สาวมังกรพายุเฮอริเคนไล่กวดมาตั้งหลายรอบ เรื่องแค่นี้ถือว่าชำนาญสุดๆ

ส่วนมังกรอสรพิษที่ซุกตัวแน่นอยู่ในอ้อมอกของก่วนหลิงหลินเพื่อกันไม่ให้ตัวเองปลิวกลายเป็นเส้นบะหมี่ลอยฟ้าก็ได้แต่คิดในใจ ...พี่สาวที่ยังไม่เคยเจอหน้านี่น่ากลัวชะมัดเลย