ตอนที่ 212 การพบกันครั้งแรก

ตอนที่ 212 การพบกันครั้งแรก

ป่าแห่งนี้อุดมสมบูรณ์ยิ่งกว่าที่ก่วนหลิงหลินคิดไว้มาก

เธอกับซูเหลียงเดินลัดเลาะไปตามทางเล็กๆ ที่แทบมองไม่เห็นมาได้ราวสองชั่วโมงแล้ว หากจะเรียกมันว่าทางได้น่ะนะ

ช่วงแรกยังพอมีร่องรอยอยู่บ้าง คล้ายกับเคยมีตัวอะไรเลื้อยผ่านพุ่มไม้นี้ไป จนกดทับกอเฟิร์นที่สูงระดับเอวให้เอนลู่ลง ทิ้งไว้เป็นช่องทางเลือนรางที่กำลังจะถูกกิ่งใบที่งอกใหม่กลบจนมิด ทว่ายิ่งเดินลึกเข้าไปทางหุบเขามากเท่าไร ร่องรอยนั้นก็ยิ่งจางลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเลือนหายไปอย่างสิ้นเชิง

...เหมือนรอยทางที่งูเหลือมยักษ์เลื้อยผ่านไม่มีผิด

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือป่าดึกดำบรรพ์ซึ่งดูราวกับไม่เคยมีมนุษย์หน้าไหนย่างกรายเข้ามาเหยียบย่ำมาก่อน

ต้นไม้พวกนี้สูงใหญ่จนน่าเหลือเชื่อ ก่วนหลิงหลินเงยหน้าขึ้นมอง รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่มดตัวจ้อยที่ยืนอยู่แทบเท้ายักษ์ใหญ่

เรือนยอดไม้เบื้องบนที่สูงขึ้นไปหลายสิบเมตรถักทอเข้าด้วยกันเป็นโดมสีเขียวทึบ บดบังท้องฟ้าเสียจนมิดชิด มีเพียงแสงสีทองไม่กี่สายที่เล็ดลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ลงมา ทอดตัวเป็นลำแสงเล็กเรียวราวกับเข็มสีทองบนพื้นป่าที่มืดสลัว

ลำแสงเหล่านั้นสาดส่องลงบนชั้นใบไม้ร่วงหนาทึบ ฝุ่นผงและสปอร์ขนาดจิ๋วนับไม่ถ้วนลอยคว้างอยู่ในแสง ล่องลอยอยู่นิ่งๆ ราวกับฝูงสิ่งมีชีวิตขนาดย่อส่วนที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในสายธารสีทอง