ตอนที่ 205 คำบอกลา

ตอนที่ 205 คำบอกลา

ก่วนหลิงหลินขี่หลิวสิงหลงตามหลังคนทั้งสามคนไปในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจนเกินไป

เส้นใยของไฉ่แผ่ขยายออกใต้ฝ่าเท้าอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะหดกลับคืนไปเบื้องหลังอย่างไร้สุ้มเสียง เส้นทางสายนี้ราวกับมีชีวิต เหมือนแม่น้ำหลากสีที่คอยพยุงเธอให้ไหลไปข้างหน้า แล้วค่อยๆ ปิดตัวลงอีกครั้งหลังจากเธอผ่านพ้นไป

ก่วนหลิงหลินก้มมองเส้นใยที่กำลังขยับไหวเหล่านั้น ในใจพลันเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมา... ไฉ่กำลังช่วยเธอ แต่ขณะเดียวกันมันก็กำลังเฝ้ามองเธออยู่ด้วย

เฝ้ามองว่าเธอจะทำอะไร เฝ้ามองว่าเธอจะเลือกทางไหน

คนทั้งสามที่เดินอยู่ข้างหน้าก้าวเดินอย่างเชื่องช้า เดินไปหยุดไปคล้ายกำลังออกมาเดินเล่นปิกนิก

ผู้หญิงสวมชุดสีแดงเดินนำหน้าสุด เธอก้มลงเก็บโน่นเก็บนี่อยู่เป็นระยะ ไม่ว่าจะเป็นใบไม้ร่วงรูปทรงแปลกตา ก้อนหินสีสวย หรือขนนกที่ถูกสายลมพัดจนแห้งกรอบ

เธอเก็บของพวกนั้นยัดใส่ถุงพกพาอย่างระมัดระวัง ท่าทางดูเป็นธรรมชาติทว่าเปี่ยมไปด้วยความทะนุถนอม ราวกับทำแบบนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

ผู้หญิงชุดเขียวเดินตามหลังมาติดๆ ในมือถือตะกร้าหวายใบตุง ปากก็ฮัมทำนองเพลงสั้นๆ ที่ก่วนหลิงหลินฟังไม่เข้าใจ

ทำนองเพลงนั้นเรียบง่าย วนเวียนอยู่เพียงไม่กี่ตัวโน้ต ทว่าเมื่อได้ฟังกลับให้ความรู้สึกสงบใจอย่างประหลาด คล้ายบทเพลงกล่อมเด็กโบราณ