กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ลิตเติ้ลNovel
ตอนที่ 187 คงอยู่ชั่วนิรันดร์
หนวดของแมงกะพรุนแสงมืดลูบไล้ข้อมือของก่วนหลิงหลินอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเย็นเยียบและอ่อนโยน ราวกับกำลังตอบรับเสียงเรียกอันไร้สุ้มเสียงของเธอ
ตามการชี้นำของมัน สายตาของก่วนหลิงหลินละจากตัวแมงกะพรุน ทอดมองไปยังฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำหมิงชวนที่ไกลสุดสายตา หรือพูดให้ถูกก็คือ ฝั่งนี้ ริมฝั่งหินออบซิเดียนที่ปกคลุมด้วยหญ้าน้ำค้างแข็งและมีหิมะแสงระยิบระยับโปรยปรายลงมา
กระแสธารแห่งความทรงจำยังคงซัดสาดร่างวิญญาณโปร่งแสงของเธอไม่หยุด
ภาพของแม่ผุดขึ้นมาเป็นเสี้ยวๆ ทั้งภาพที่ก่วนซินอี๋ต่อสู้กับฝูชื่อหลงในเขตภูเขาไฟ น้ำเสียงอ่อนโยนยามคอยปลอบโยนเธออย่างใส่ใจในโรงพยาบาล และความร้อนรนใจยามรู้ว่าเธอตกอยู่ในอันตราย...
รวมถึงแมงกะพรุนแสงมืดตัวนั้นที่คอยลอยเคียงข้างอย่างเงียบเชียบเสมอมา มันคือคู่หูที่อยู่เคียงข้างแม่มานานที่สุด
ในแง่หนึ่ง มันมองว่าก่วนหลิงหลินเป็นลูกของตัวมันเองกับก่วนซินอี๋
“...” ก่วนหลิงหลินเอ่ยเรียกมันเสียงแผ่ว ร่มของแมงกะพรุนแสงมืดเกิดระลอกคลื่นอันอ่อนโยน แสงสว่างและความมืดที่ไหลเวียนอยู่ภายในยิ่งดูนุ่มนวลลงไปอีก
“เจ้าอยากกลับไปหรือ” เสียงของเจ้าแห่งหมิงชวนดังขึ้นกะทันหัน ขัดจังหวะการเหม่อมองของเธอ น้ำเสียงอันกังวานและเฉยชานั้นดูเหมือนจะเจือความขบขันจางๆ มากขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
ก่วนหลิงหลินหันศีรษะไปมองร่างชุดขาวที่นั่งนิ่งอยู่ท้ายเรือ “การกลับไปที่ริมฝั่ง... หมายความว่าจะมีโอกาสกลับไปยังโลกของคนเป็นใช่ไหมคะ”