ตอนที่ 186 แม่

ตอนที่ 186 แม่

ก่วนหลิงหลินจ้องมองชามกะโหลกศีรษะที่ว่างเปล่า พยายามไขว่คว้าเศษเสี้ยวความทรงจำที่ลอยผลุบโผล่อยู่ในห้วงความคิด

ชีวิตของเธอควรจะเป็นสายน้ำที่ไหลต่อเนื่อง ทว่าตอนนี้กลับเหมือนผืนน้ำแข็งที่แตกกระจาย แตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่ไม่อาจปะติดปะต่อเข้าด้วยกันได้

มีทั้งสัมผัสที่เย็นเฉียบ อบอุ่น แข็งกระด้าง หรืออ่อนนุ่ม มีทั้งคำอวยพรที่เปี่ยมด้วยความยินดีและเสียงตะโกนเรียกที่ปวดร้าวใจ... แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นใบหน้าที่พร่าเลือน ฉากที่สีซีดจาง และเหตุการณ์ที่ขาดห้วงไปดื้อๆ

เธอเป็นใคร มาจากไหน และทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ คำถามเหล่านี้เปรียบเสมือนวังวนน้ำลึกที่ปั่นป่วนร่างวิญญาณโปร่งแสงของเธอให้สว่างวาบสลับกับริบหรี่ไม่แน่นอน

ในตอนนั้นเอง เรือไม้สีซีดที่แล่นอย่างมั่นคงมาตลอดก็หยุดลงอย่างกะทันหัน จอดนิ่งอยู่กลางแม่น้ำหมิงชวน เกลียวน้ำสีเทาเงินที่หมุนวนดูเหมือนจะชะลอความเร็วลง เสียงคลื่นซัดสาดที่เคยดังกึกก้องรอบด้านพลันแผ่วเบาลงอย่างน่าประหลาด กลายเป็นเสียงหึ่งๆ ในพื้นหลังที่ยิ่งใหญ่และชวนให้รู้สึกไม่ปลอดภัย

“เกิดอะไรขึ้น” ก่วนหลิงหลินคว้าขอบเรือไว้โดยสัญชาตญาณ แม้สัมผัสนั้นจะเบาหวิวไร้ซึ่งความรู้สึกปลอดภัยเลยก็ตาม

เจ้าแห่งหมิงชวนที่ท้ายเรือยังคงเงียบงัน หมวกสานใบใหญ่กดต่ำ ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกาลเวลาและมิติที่หยุดนิ่งแห่งนี้ เจ้าก้อนเลือดข้างๆ เองก็หยุดขยับยุบยิบ ของเหลวสีแดงคล้ำที่ปกคลุมอยู่แข็งทื่อขึ้นมาอย่างตึงเครียด

ยังไม่ทันที่ใครจะเอ่ยตอบ ความเปลี่ยนแปลงฉับพลันก็บังเกิดขึ้น