ตอนที่ 172 สิ่งมหึมาใต้น้ำ

ตอนที่ 172 สิ่งมหึมาใต้น้ำ

"เฮ้ๆ หลิงหลิน เธอถอยหลังทำไมเนี่ย?" ชวี่เทียนชวนตาไว เห็นก่วนหลิงหลินหิ้วหนังหลังคอของเจ้ามังกรคลื่นสมุทรตัวน้อย—ตรงนั้นมีจุดที่จับถนัดมืออยู่พอดี—แล้วค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปสองก้าวอย่างระมัดระวัง ทำเอาเธอเกือบหลุดขำออกมา

"เมื่อกี้ยังทำท่าฮีโร่ประมาณว่า 'ฉันจะต้องพาด็กหลงทางกลับบ้านให้ได้' อยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ไหงตอนนี้ปอดแหกซะแล้วล่ะ?"

ก่วนหลิงหลินรวบเจ้ามังกรคลื่นสมุทรตัวน้อยที่ดิ้นขลุกขลักไม่ยอมอยู่นิ่งเข้ามาไว้ในอ้อมแขน สัมผัสได้ถึงผิวหนังที่เย็นเฉียบและลื่นมือแนบกับผิว เธอถลึงตาใส่ชวี่เทียนชวนอย่างเคืองๆ "พี่เทียนชวน นี่เขาเรียกว่าความรอบคอบเชิงกลยุทธ์ต่างหาก! อีกอย่างฉันมีลางสังหรณ์นะว่า ทุกครั้งที่ฉันตั้งใจจะลงน้ำหรือเข้าใกล้แหล่งน้ำกว้างใหญ่ที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางทีไร ไม่เคยมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นเลยสักครั้ง!"

เธอหยุดพูดไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเสริมอย่างหดหู่ใจนิดๆ "นี่ถือเป็น... อืม สัญชาตญาณที่ไม่ค่อยแม่นเท่าไหร่ แต่ทำให้ฉันเสียวสันหลังวาบได้ทุกทีเลยล่ะ"

มังกรคลื่นสมุทรแตกต่างจากมังกรทุกตัวในบ้านเธอ เกล็ดของมันสัมผัสแล้วทั้งนุ่มทั้งลื่น ชั้นไขมันใต้ผิวหนังก็หนาเตอะ เอวอ้วนกลมแต่หางสั้น รู้สึกอุ้มไว้ในอ้อมแขนยากชะมัด

แถมเดี๋ยวมันก็ดีดตัวเด้งขึ้นข้างบนเหมือนปลาช่อน ก่วนหลิงหลินกลัวมันร่วงลงทะเลแล้วจะว่ายตามเรือไม่ทัน เลยได้แต่เอาคางเกยทับตัวมันไว้

มังกรคลื่นสมุทร: ...

มังกรเทพยมโลก: "ก๊าว?"