กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ลิตเติ้ลNovel
ตอนที่ 92 หอคอยสื่อสาร
แสงอรุณสาดส่องทะลุหมอกสีเทาอันเป็นนิรันดร์ของเมืองที่สาบสูญแห่งนี้ ทว่าไม่อาจขับไล่ความเงียบงันที่ปกคลุมอยู่ทั่วบริเวณให้จางหายไปได้
[นครไท่โวล่าของจริงก็เงียบสงบแบบนี้หรือเปล่า?]
[ไม่หรอก ที่นั่นกลายเป็นบ้านของเหล่าสัตว์อสูรไปแล้ว ไม่ว่าจะเมื่อหลายร้อยปีก่อนหรือตอนนี้ ก็มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ตลอดเวลา]
[จริงๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ต่อให้ไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่ที่นั่นแล้ว แต่เมืองแห่งเกียรติยศแห่งนี้ก็ยังมีผู้อยู่อาศัยเป็นของตัวเอง]
[อืมๆ ยังไงบางทีเราก็ยังใช้เทคโนโลยีที่ผลิตจากสัตว์อสูรอยู่เลย ใครจะขาดผ้าห่มที่ทำจากขนของแกะขนปุยได้ล่ะ!]
[ฉันในฤดูร้อนไง]
[เอ่อ งั้น... งั้นก็ยังมีฉันอีกคน...]
ก่วนหลิงหลินอุ้มมังกรทุบปฐพีไว้ในอ้อมแขน ข้างกายมีฝูงมังกรที่ย่อส่วนจนตัวเล็กจิ๋วเดินตามเป็นพรวน แถมพวกมันยังบินไปได้เดี๋ยวเดียวก็ร่อนลงมาพักบนไหล่หรือบนหัวของเธอเป็นระยะๆ อีกต่างหาก
เธอกล้ำกลืนฝืนทน ทำหน้าปั้นยากสุดๆ