ตอนที่ 378 ปีแล้วปีเล่า ไม่พรากจากกันตลอดไป

ตอนที่ 378 ปีแล้วปีเล่า ไม่พรากจากกันตลอดไป

แต่เมื่อผู้มาเยี่ยมทุกคนจากไปจนหมด ภายในเรือนกลับสู่ความเงียบสงบ เสิ่นจือเวยก็จะกลับไปยังข้างเตียงทันที เงียบ ๆ กุมมือลู่สือเหยี่ยนไว้ อยู่เคียงข้างเขาอย่างสงบเงียบ

ยามว่างไม่มีสิ่งใดทำ นางจะนั่งข้างเตียงอ่านหนังสือให้เขาฟัง อ่านเรื่องราวอ้างอิงใน “จดหมายเหตุประวัติศาสตร์” อ่านวลีสั้นใน “คัมภีร์กวีนิพนธ์” เลือกเฉพาะบทที่เขาชอบในยามปกติมาค่อย ๆ อ่านร่ำไป

น้ำเสียงของนางอ่อนโยนแผ่วเบา จังหวะการพูดไม่รีบไม่ช้า แฝงพละกำลังอันสงบที่ปลอบประโลมจิตใจไว้เอง ทำให้ผู้ฟังรู้สึกอุ่นใจเป็นพิเศษ

ลู่สือเหยี่ยนส่วนใหญ่มักหลับตาฟังอย่างเงียบ ๆ บางครั้งก็เอ่ยตอบแผ่วเบา

หรือไม่ก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “ท่อนนี้ข้าเคยท่องมาก่อน”