ตอนที่ 377 พักรักษาบาดแผล

ตอนที่ 377 พักรักษาบาดแผล

“จือเวย”

เสียงของลู่สือเหยี่ยนแผ่วเบานัก แฝงความแหบพร่าจากการฟื้นไข้หนัก แต่กลับหนักแน่นจริงจังเป็นพิเศษ ตรงเข้าสู่กลางใจผู้ฟัง

“หืม” เสิ่นจือเวยขานรับโดยไม่รู้ตัว สายตานิ่งอยู่บนใบหน้าซีดขาวงดงามของเขา

“ข้ายังไม่ได้กราบไหว้ฟ้าดินแต่งงานกับเจ้าเลย”

ปลายนิ้วของเสิ่นจือเวยชะงักลงทันที มือที่เดิมวางเบา ๆ บนเครื่องนอนของเขาก็แข็งค้างอยู่กับที่

นางตะลึงไปเล็กน้อย ในชั่วพริบตาเดียว หัวใจก็พลุ่งพล่านด้วยอารมณ์ละเอียดอ่อนซับซ้อน นางจ้องมองคนตรงหน้าอย่างนิ่งงัน

ลู่สือเหยี่ยนเงยตาขึ้นมองนาง ความอ่อนโยนในดวงตาชัดเจนและหนักแน่น

เขาเอ่ยช้า ๆ

“ตอนนั้นเรามีเพียงหนังสือสมรสแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่ง กับสัญญาฉบับหนึ่ง ไม่เคยกราบไหว้ฟ้าดินและแต่งงานกันอย่างเป็นพิธีการเลย”