ตอนที่ 338 หนทางใช้ชีวิตมิได้มีเพียงแบบเดียว

ตอนที่ 338 หนทางใช้ชีวิตมิได้มีเพียงแบบเดียว

ลู่สือเหยี่ยนรู้จักนิสัยของเสิ่นจือเวยดียิ่งนัก นางเข้าใจโลกและหนักแน่นมั่นคง ในใจมีขอบเขตของตนเองอยู่แล้ว ปฏิบัติต่อผู้คนและจัดการเรื่องราวมีวินัยมาแต่เดิม แยกแยะความลึกตื้นของมิตรภาพได้ รักษาธรรมเนียมและเจตนาเดิมในใจไว้ได้

จากนั้นเขาก็หันกลับไปราวกับมิได้มีสิ่งใดเกิดขึ้น ยกจอกอย่างสงบ รับมือการดื่มอวยพรและสนทนากับขุนนางร่วมราชการข้างกายต่อไป วาจาสุภาพพอดี กิริยาสุภาพสง่างาม ไม่เห็นความปั่นป่วนในใจแม้เสี้ยวเดียว

เขาไม่เคยกังวลเรื่องเสิ่นจือเวยเลย

เขารู้มาโดยตลอดว่าจิตใจของนางเข้าใจโลกและหนักแน่นมั่นคง มีขอบเขตพอดี ความคิดละเอียดอ่อนแต่ไม่เสแสร้ง ในใจนางแยกแยะน้ำหนักเบาของมารยาทโลกและวิสัยของผู้คนได้มาแต่เดิม แยกแยะขีดจำกัดระหว่างมิตรภาพเก่ากับความรักฉันสามีภรรยาได้