ตอนที่ 318 คิดถึง

ตอนที่ 318 คิดถึง

“นี่เป็นธรรมดาของคนเราอยู่แล้ว”

ป้าเฉินยิ้มอย่างอ่อนโยน แววตาและสีหน้าเผยความละมุนของผู้เคยผ่านประสบการณ์เช่นนี้มาก่อน

“เมื่อแต่งเป็นสามีภรรยากัน ย่อมต้องห่วงหาและคิดถึงกันเป็นธรรมดา สมัยที่สามีข้ายังหนุ่ม เขามักอยู่ข้างนอกตลอดปี ข้าเองก็พลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับทุกคืน เฝ้ากังวลทั้งวันว่าเขาอยู่ข้างนอกจะได้กินดีหรือไม่ นอนหลับสบายหรือไม่ จะเป็นไข้เพราะลมหนาวหรือเจ็บป่วยขึ้นมาหรือไม่ ความกลัดกลุ้มสะสมอยู่ทุกวันจนร่างกายซูบผอมลงเรื่อย ๆ”

ถ้อยคำเรียบง่ายแต่ชวนให้เห็นภาพเหล่านั้นขับไล่ความอึดอัดที่คั่งค้างอยู่ในใจเสิ่นจือเวยไปในชั่วพริบตา นางอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ ความหนักอึ้งระหว่างหัวคิ้วก็สลายไปกว่าครึ่ง