ตอนที่ 316 ออกเดินทาง

ตอนที่ 316 ออกเดินทาง

ในส่วนลึกของใจเสิ่นจือเวยก็มิใช่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ ราวกับมีเส้นไหมละเอียดพันรัดอยู่ที่ปลายหัวใจ พัวพันวกวน ทุกเส้นทุกสายล้วนคือความตัดใจมิลง

แต่นางมิอาจเผยให้ปรากฏแม้เพียงเสี้ยว หากลู่สือเหยี่ยนเห็นความผูกพันอาลัยของนาง เมื่อเขาออกเดินทางก็จักมีแต่ความห่วงกังวลเต็มใจ ยากจะวางใจ

ฉะนั้นนางเพียงเก็บงำอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในดวงตาไว้ แล้วยิ้มเอ่ยคำกำชับที่เรียบง่ายที่สุดนั้นออกมา

เก็บความคิดถึง ความอาลัย และความกังวลเต็มใจไว้ในก้นบึ้งหัวใจอย่างระมัดระวัง คิดคำนวณเงียบ ๆ ว่าเมื่อถึงวันที่เขากลับมาพร้อมฝุ่นตลบ นางจักค่อย ๆ เอ่ยให้เขาฟังทีละคำทีละประโยค