ตอนที่ 310 ขาดหนึ่งร้อยตำลึง

ตอนที่ 310 ขาดหนึ่งร้อยตำลึง

นางเงยหน้าขึ้น มองเสิ่นจือเวยผ่านม่านน้ำตา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหนทางและคำวิงวอนอย่างนอบน้อมต่ำต้อย

“แม่นางเสิ่น ข้ารู้ว่าเมื่อก่อนข้าเสียมารยาทกับเจ้าสารพัด คอยกลั่นแกล้งเจ้าทุกทาง ข้าผิดเอง ข้าอิจฉาที่เจ้ามีชีวิตดี ข้าใจคอคับแคบ คิดเล็กคิดน้อยเอง”

“แต่เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชีวิตและทุกสิ่งที่ข้ามี… ขอร้องเจ้า อย่าแพร่งพรายออกไปเป็นอันขาด ข้าขอร้องเจ้า”

ขณะพูด นางก็ลุกพรวดขึ้น ก่อนงอเข่าทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าเสิ่นจือเวยอย่างแรงดัง “ตุ้บ” ชายกระโปรงกวาดผ่านพื้นเกิดเสียงแผ่วเบา