ตอนที่ 257 อย่าหยุด

ตอนที่ 257 อย่าหยุด

สัมผัสนั้นราวกับลมอุ่นกระแสแรกในฤดูวสันต์พัดผ่านผิวทะเลสาบที่ผนึกน้ำแข็ง ราวกับแสงอรุณแรกในความมืดส่องทะลุชั้นเมฆหนา ราวกับเมล็ดพันธุ์ที่หลับใหลใต้ผืนดินเนิ่นนานเหลือเกิน ในที่สุดก็แตกหน่อออกมาเห็นแสงตะวัน

ร่างกายของลู่สือเหยี่ยนแข็งทื่อขึ้นมาทันที

ลมหายใจของเขาหยุดชะงักในชั่วพริบตา ทรวงอกไม่ขยับขึ้นลงอีก กล้ามเนื้อทั่วร่างตึงจนถึงขีดสุด ราวกับสายธนูที่ถูกดึงจนสุดขีด พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ

นิ้วมือของเขาจมลึกลงในเครื่องนอน ข้อนิ้วซีดขาว เส้นเลือดเขียวปูดจากหลังมือแผ่ไปจนถึงท่อนแขน ราวกับรากไม้ที่ขดพันกันยุ่งเหยิง

จากนั้น เขาก็จูบตอบ