ตอนที่ 92 หยุดตรุษ

ตอนที่ 92 หยุดตรุษ

ขณะนั้นภายในสำนักศึกษา ลู่สือเหยี่ยนนั่งเหม่อลอยอยู่ริมหน้าต่าง เบื้องหน้าคือคัมภีร์หลุนอวี่เล่มหนึ่ง

ลมหนาวด้านนอกหน้าต่างพัดกระทบจนเกิดเสียงซู่ซ่า แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่าง ทอดเงาแสงพร่างพรายลงบนหน้ากระดาษ

มือของเขากุมพู่กันขนหมาป่าเล่มหนึ่ง ปลายพู่กันแขวนค้างอยู่เหนือกระดาษ ทว่ากลับยังไม่ยอมจรดลงไปเสียที

เขานึกถึงเสิ่นจือเวยขึ้นมาอีกแล้ว

นับแต่คืนนั้นเป็นต้นมา เขาแทบจะคิดถึงนางทุกวัน

แรกเริ่ม ภาพในความฝันอ่อนโยนละมุนละไม เสิ่นจือเวยนั่งอยู่ในถังอาบน้ำ ง่วงงุนใกล้หลับใหล เส้นผมยาวสีดำขลับสยายอยู่บนไหล่ ไอน้ำลอยอวลปกคลุมพวงแก้มของนาง ราวกับภาพวาดหมึกจีนอันพร่าเลือน