ตอนที่ 7 เข้าป่า

ตอนที่ 7 เข้าป่า

เมื่อเสิ่นจือเวยผลักประตูบ้านดินบานนั้นที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดออก หมอกยามเช้ายังไม่จางหายไปหมด ราวกับม่านผ้าไหมบางเบาที่คลุมหมู่บ้านทั้งแห่งไว้

นางยืนอยู่ที่ธรณีประตู หรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับสายตาเข้ากับแสงอรุณ

อากาศยามอรุณเย็นสบ ๆ ในความสดชื่นที่ซาบซ่านหัวใจนั้นปะปนด้วยกลิ่นคาวหวานของดินชื้น กลิ่นเขียวสดของยอดไม้และหญ้าอ่อน ยังมีกลิ่นอายชื้นอ่อนของตะไคร่หลังฝน เล็ดลอดเข้าสู่ปอดทีละสาย ๆ ทำให้นางซึ่งมีความหงุดหงิดจากความทรงจำของร่างเดิมและความเหนื่อยล้าของร่างกายหลายวันมานั้นจางหายไปมากกว่าครึ่ง