เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 48 จินหลิงประชันดนตรี
ภายในโถงปีกตะวันตก
เยว่ไต้ชิงค่อย ๆ พ่นลมหายใจออกมาคำหนึ่ง
ราวกับนี่กลายเป็นสัญญาณเตือน เหล่าผู้บำเพ็ญที่เหม่อลอยต่างพากันได้สติกลับมาทีละคน
จากนั้นต่างมองหน้ากันไปมา คล้ายอยากจะมองให้ออกผ่านสายตาของคนตรงข้ามว่าอีกฝ่ายเพิ่งผ่านพบเรื่องราวมหัศจรรย์เช่นเดียวกับตนเองหรือไม่
ผู้บำเพ็ญมรรคาดนตรีคนหนึ่งรู้สึกสะเทือนใจ “อัศจรรย์ยิ่งนัก นี่คือการก่อรูปสภาวะเจตจำนงที่ท่านอาจารย์กล่าวถึงมาโดยตลอดหรือ ได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริง ๆ”
ผู้บำเพ็ญมรรคาดนตรีอีกคนกลับโต้แย้งอย่างตื่นเต้น “ไม่ใช่! นอกจากเสียงอัสนีวสันต์ในช่วงแรกสุดแล้ว ช่วงต่อมาสหายเต๋าเยว่ไม่ได้ใช้พลังวิญญาณเลยแม้แต่น้อย! นี่คือความรู้สึกร่วมอย่างแท้จริง! ชนชั้นสูงและชาวบ้านต่างดื่มด่ำร่วมกันได้! มีเพียงบทเพลงระดับปรมาจารย์เท่านั้นที่ทำได้ถึงขั้นนี้!”