0012

⬢⬢⬢

ตอนที่ 12 มิติเร้นลับฉีหลัว 4 : โบตั๋นม่วงเว่ยจื่อ

วันรุ่งขึ้นฟักฟ้ายังมิทันสว่างดี กลุ่มของหลัวหงมู่ก็พากันจากไปแล้ว

เช่นเดียวกับตอนมา แม้แต่คำทักทายสักคำก็มิได้เอ่ยลา

ฝ่ายเยว่ไต้ชิงนั้นจมดิ่งอยู่กับการบำเพ็ญ จวบจนท้องฟ้าสว่างโร่ หวังอี้จือที่นอนอยู่บนพื้นลืมตาตื่นขึ้น นางจึงค่อยยุติการบำเพ็ญลง

หวังอี้จือลืมตาขึ้น ยันกายลุกขึ้นนั่ง นิ่งงันไปชั่วครู่จึงค่อยได้สติแจ่มชัด หันศีรษะไปมองก็พบว่าพวกหลัวหงมู่จากไปจนหมดสิ้นแล้ว เยว่ไต้ชิงเองก็ตื่นแล้วเช่นกัน และกำลังทอดสายตามองมายังตนอย่างลึกล้ำ

หวังอี้จือจึงเข้าใจในทันทีว่า หลังจากหลัวหงมู่จากไป เยว่ไต้ชิงก็ตื่นขึ้นมาคอยเฝ้าปกป้องตน

หรืออาจจะเร็วกว่านั้น พลันที่ตนหลับไป เยว่ไต้ชิงก็คงตื่นขึ้นมาแล้ว

นางรักตนมากจริง ๆ

แววตาของหวังอี้จือเผยความกระหยิ่มใจออกมาวูบหนึ่ง