กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“คนปกติเหรอ? ใครกำหนดว่าฉันต้องเป็นคนปกติ?”
เฉินซีหัวเราะเยาะ พลางเอ่ยขึ้น
“เธอทำไม่ได้ เข้าใจไม่ได้ ก็เลยยืนยันหัวชนฝาว่ามีผีสิงงั้นเหรอ?”
“ถือชามข้าวของพิธีกรไว้ แต่สายตาแคบเท่ารูเข็ม เรื่องที่ตัวเองกลืนไม่ลง ก็อยากให้มันเป็นของปลอมไปหมด?”
“เธอ เธอ......”
ริมฝีปากจางจื่อซั่วสั่นระริก พูดจาไม่เป็นคำ
“ฉันเป็นอะไร?
เธอเป็นคนขอทดสอบฉันเอง โจทย์ให้คอมเมนต์ลอยสุ่มเอง ช่วงท้ายประโยคนั้นเธอแต่งขึ้นเองสด ๆ ทั้งหมดไม่มีเล่ห์กลแม้แต่นิดเดียว!
ยอมรับว่าตัวเองฝีมือสู้คนอื่นไม่ได้มันยากนักเหรอ?
จะต้องอาละวาดตอแหล เอาความไร้ความสามารถของเธอมาเป็นหลักฐาน ไม่ละอายใจบ้างเหรอ?”