กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เฉินซีอ่านริมฝีปากเขาเข้าใจ ใบหน้าแดงขึ้น รีบหันหลังกลับ
แย่แล้ว ตั้งแต่แสดงความรู้สึกออกไป ทำไมจู่ ๆ ก็เขินขึ้นมาเนี่ย?
ตั้งสติให้มั่น เฉินซีส่งต่อให้สวีเจียมู่ แล้วส่งต่อกันไปเรื่อย ๆ จนถึงจางจื่อซั่ว
จินโหยวโหยวมองไปที่จางจื่อซั่ว:
“อาจารย์จาง คุณได้ยินอะไร?”
“ฉันขุดดินในไร่ ขุดเจออิฐทองคำ!”
จางจื่อซั่วทำจริงจัง พูดออกมาอย่างหนักแน่น
ทั้งสถานที่เงียบไปชั่วขณะ แล้วเสียงหัวเราะก็ระเบิดขึ้น
“เพี้ยน! เพี้ยนสุด ๆ ไปเลย”
เจียงฉือกุมหน้าผากอย่างพูดไม่ออก หลายทอดก่อนหน้าส่งต่อกันถูกหมด ทำไมพอถึงจางจื่อซั่ว ถึงได้คำตอบเพี้ยนขนาดนี้?