กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คืนนั้นทั้งสองคนผลัดกันนอน
เหล่าเหยามองท่าทางที่เฉินซีหลับในพริบตา ในใจรู้สึกปนกันไปหมด
ตลอดการหลบหนี เฉินซีนิ่งเกินไป ถ้ามองดี ๆ ยังพบความตื่นเต้นในดวงตาของเธอได้ด้วย
ความรู้เรื่องป่าดิบชื้นของเธอ มากกว่าที่เขาเข้าใจเสียอีก ไม่เหมือนสิ่งที่คนวัยนี้ควรมีเลย
สมกับเป็นลูกสาวเหล่ามู่ เหล่ามู่ก็เพี้ยนพอแล้ว ไม่คิดว่าลูกสาวจะเพี้ยนกว่า
เหล่าเหยาทั้งถอนหายใจ ทั้งตั้งสติระวังรอบด้าน
เสียงคำรามของสัตว์ป่าดังมาเป็นระยะ ลมพัดผ่าน ใบไม้ส่งเสียงซู่ซ่า เหล่าเหยารู้สึกขนลุกเกรียว
ถึงเฉินซีจะหลับในพริบตา แต่มือยังกำกริชไว้ตลอด คิ้วไม่ขมวดแม้แต่น้อย