กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เฉินซีไม่แม้แต่จะเงยหน้า “รื้อของที่มีประโยชน์ออกมาหน่อยสิ”
“ไปพักอยู่ข้าง ๆ เถอะ ฉันจัดการเอง”
เหล่าเหยาเห็นเฉินซีกำลังจะเอื้อมไปแตะหน้าอกคนคนนั้น หน้าดำคร่ำเครียด รีบเบียดเธอไปข้าง ๆ
เป็นเด็กสาวแท้ ๆ ทำไมไม่รู้จักวางตัวเลย
เหล่าเหยาหน้าดำรื้อของที่ใช้ได้และกินได้จากตัวพวกนั้นออกมาหมด เฉินซียังจะก้าวเข้าไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของคนพวกนั้นอีก
เหล่าเหยา!!!
“เธอจะทำอะไรอีก”
“ถอดเสื้อเชิ้ตออกมาห่อของไง ไม่งั้นเยอะขนาดนี้ พวกเราจะถือยังไง”
เฉินซีพูดราวกับเป็นเรื่องธรรมดา เส้นเลือดที่ขมับเหล่าเหยาเต้นตุบ ๆ