กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนที่ทุกคนตื่นขึ้นมา รู้สึกเพียงว่าทั้งตัวปวดเมื่อย
ไม่ได้เหนื่อยขนาดนี้มานานแล้ว หยางสุ่ยสุ่ยในฐานะพ่อครัวทำหน้าที่อย่างเต็มที่ ตื่นแต่เช้ามาทำอาหารเช้าเรียบร้อย
“อาจารย์หยาง อาหารเช้าเสร็จแล้วเหรอ?”
สวีเจียมู่หาวไปเดินออกมา พอเห็นกับข้าววางอยู่บนโต๊ะก็ยังชะงักไปครู่หนึ่ง
“อือ เสร็จแล้ว ถ้าหิวก็กินก่อนได้”
“เก่งจริง ๆ”
สวีเจียมู่ชูนิ้วโป้ง กดไลก์ให้
เจียงฉือก็ออกมาเช่นกัน ชมอย่างไม่หวงคำ:
“อาจารย์หยาง คุณเก่งจริง ๆ”