กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หยางสุ่ยสุ่ยกลับไปทำอาหารแล้ว ทุกคนทำงานต่ออีกพักหนึ่งก็พักลง แม้จะเป็นการเด็ดข้าวโพดง่าย ๆ แต่ก็เหนื่อยจริง ๆ
เฉินซีไม่หยุดพักเลย ราวกับติดมอเตอร์ไว้ เอาแต่รับหน้าที่ฟันต้นข้าวโพดให้ล้ม
“พ่อบุญธรรม หยุดพักหน่อยเถอะ”
“รอฉันทำตรงนี้เสร็จก่อน แล้วค่อยพัก”
เฉินซีไม่แม้แต่จะเงยหน้า ทำงานต่อ
คนอื่นเห็นเธอแข่งกันกดดันขนาดนี้ ก็ไม่ค่อยกล้าพักต่อ ต้องลุกขึ้นไปเด็ดข้าวโพดเงียบ ๆ
กดดันเกินไป พวกเขาพักอยู่ก็รู้สึกเกรงใจพิกล
เฟิงหลีใช้เครื่องมือง่าย ๆ ฟันต้นข้าวโพดต่อ เจียงฉือกับคนอื่น ๆ เร่งความเร็วพรวด ๆ กลัวว่าจะตามหลัง